Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kwidzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kwidzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: asesor sądowy Radosław Schulz

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Patrycja Lis

po rozpoznaniu w dniu 20 października 2025 r. w Kwidzynie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w W.

przeciwko A. C.

o zapłatę

1.  oddala powództwo w całości;

2.  zasądza od powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na rzecz pozwanej A. C. kwotę 1.800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

asesor sądowy Radosław Schulz

Sygn. akt I C 230/25 upr.

UZASADNIENIE

Powódka (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, w pozwie wniesionym do tutejszego Sądu w dniu 10 kwietnia 2025 r. (k. 3-44) wniosła o zasądzenie od pozwanej A. C. kwoty 8.007,05 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwoty 7.597,05 zł od dnia 8 marca 2024 r. do dnia zapłaty. Powódka wniosła ponadto o zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu powódka wskazała, że dochodzi należności na podstawie umowy najmu nr (...) zawartej w dniu 22 października 2023 r. na okres 24 miesięcy pomiędzy (...) sp. z o.o. a pozwaną A. C.. Przedmiotem ww. umowy był telefon marki A., model (...)o numerze seryjnym (...). Urządzenie zostało pozwanej wydane w dniu 22 października 2023 r.

Na kwotę wskazaną w pozwie składają się wynikające z umowy następujące kwoty: 7.597,05 zł tytułem nieuiszczonych rat najmu za wskazane urządzenie wraz z ceną jego nabycia, a także kwota 410,00 zł naliczona tytułem opłat za nieuprawnione użytkowanie przedmiotu najmu.

Miesięczna rata czynszu wynosiła 205,00 zł i powinna być uiszczana przez pozwaną w ciągu 14 dni kalendarzowych, od czwartego dnia każdego miesiąca z góry. Łączna kwota czynszu wynikająca z umowy najmu wynosiła 4.920,00 zł. Dodatkowo zgodnie z umową najemca miał możliwość nabycia wynajmującego urządzenia za kwotę 2.677,05 zł.

W związku z brakiem zwrotu urządzenia najmu przez pozwaną w ciągu 7 dni od wypowiedzenia umowy, zgodnie z art. 11 pkt 1 Ogólnych Warunków Najmu została naliczona opłata 100% opcjonalnej kwoty nabycia urządzenia, tj. 2.677,05 zł.

Dodatkowo wskazano, że podstawą żądania kwoty 410,00 zł jest art. 4 pkt 5 Ogólnych Warunków Najmu, zgodnie z którym powód był uprawniony do naliczania dodatkowych opłat przedstawionych w Tabeli opłat, w związku z nieuprawnionym użytkowaniem urządzenia po zakończeniu okresu najmu. Opłata ta była naliczana w kwocie równowartości 1 czynszu najmu za każdy rozpoczęty miesiąc.

Z uwagi na brak płatności przez pozwaną zgodnie z harmonogramem umowy, powódka wypowiedziała umowę w dniu 29 lutego 2024 r.

Pozew został wniesiony w warunkach określonych w art. 505 ³⁷ § 2 k.p.c., to jest w terminie trzech miesięcy od wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w elektronicznym postępowaniu upominawczym (akta EPU – k. 49-56).

Pozwana, również działająca poprzez profesjonalnego pełnomocnika, w odpowiedzi na pozew (k. 62-64) wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu pozwana podniosła, że dochodzona przez powódkę wierzytelność nie istnieje i tym samym w ogóle nie jest należna, umowa wskazana w pozwie nigdy nie została zawarta. Pozwana nigdy nie przebywała w W. pod adresem ul. (...) ani ul. (...) i nigdy pod takimi adresami nie zawierała umów. W szczególności nigdy nie zawarła z (...) sp. z o. o. w W., ani też z (...) sp. z o. o. w W. umowy najmu telefonu ani tradycyjne ani elektroniczne, a przedłożona przez powódkę umowa nie zawiera podpisów stron. Powód nie wydał pozwanej, a pozwana nigdy nie odebrała jakichkolwiek aparatów telefonicznych, nigdy nie kwitowała ich odbioru. Pozwana nigdy nie zamieszkiwała w S. przy ul. (...), jak wskazano w umowie i nie posługiwała się numerem (...), nigdy też nie używała adresu email: (...). Pozwana dodała, że nigdy nie otrzymała od strony powodowej jakiejkolwiek korespondencji dotyczącej przedmiotowej umowy, a powódka nie dołączyła do pozwu dowodów ich doręczenia pozwanej pod adresem w S. przy ul. (...). Pozwana wskazała również, że przedmiotową umowę najmu podpisano posługując się jej danymi w sposób nieuprawniony bez jej woli i wiedzy. W 2024 roku pozwana nieuprawnione wykorzystanie jej danych osobowych zgłosiła do organów ścigania, tj. Komendy Powiatowej Policji, gdzie prowadzono stosowne postępowanie. Pozwana podniosła zarzut braku legitymacji biernej oraz wskazała, że w jej ocenie powództwo nie zostało wykazane co do zasady oraz co do wysokości. Pozwana zgłosiła również stosowne wnioski dowodowe.

Na podstawie zarządzenia z 20 czerwca 2025 r. zobowiązano pełnomocnika powódki do złożenia repliki na odpowiedź na pozew, w której powódka miała ustosunkować się do twierdzeń i zarzutów podniesionych przez pozwaną oraz powołać dowody na fakty sporne – pod rygorem pominięcia.

Powódka w replice na odpowiedź na pozew złożonej 8 lipca 2025 r. (k. 75-76) wskazała, że podtrzymuje swoje stanowisko procesowe wyrażone w pozwie. Nadto wniosła o pominięcie dowodów wnioskowanych przez stronę przeciwną: z zeznań pozwanej oraz świadka, a także o niezwracanie się do KPP w K. o udostępnienie dokumentów znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego. Powódka wskazała, że pozwana w odpowiedzi na pozew nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie swojego stanowiska procesowego. Zdaniem powódki, zwracanie się do KPP w K. jest bezzasadne, bowiem pozwana jako pokrzywdzona w ww. postępowaniu może wystąpić o otrzymanie zaświadczenia o złożeniu zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Zdaniem strony powodowej ewentualne pozyskanie przez Sąd ww. dokumentacji z urzędu przełamie zasadę kontradyktoryjności. Ponadto, zdaniem powódki, odpowiedź na pozew jest wewnętrznie sprzeczna, bowiem w pierwszej kolejności przeprowadza się dowody z dokumentów, w dalszej zaś kolejności ze źródeł osobowych. Tym samym z uwagi na to że pozwana nie przedstawiła żadnych dokumentów we wcześniejszym piśmie procesowym, a dowód z zeznań stron może zostać przeprowadzony, jeśli pozostały jeszcze fakty niewyjaśnione, zasadnym jest pominięcie wnioskowanych przez pozwaną dowodów. Strona powodowa nie powołała przy tym żadnych nowych dowodów.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (dawniej: (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.) prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie działalności agentów i brokerów ubezpieczeniowych, działalność centrów telefonicznych, działalności agentów specjalizujących się w sprzedaży towarów różnego rodzaju oraz działalności w obszarze pozostałej sprzedaży detalicznej prowadzonej w niewyspecjalizowanych sklepach.

Dowód: informacja odpowiadająca odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS powodowej Spółki (k. 11-16).

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. ( dalej jako: (...) ) sporządziła datowany na 22 października 2023 roku wydruk obejmujący umowę najmu (...) Nr (...) ( dalej jako Umowa). W wydruku tym jako wynajmujący ( (...)) została wskazana (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. przy ul. (...), a jako najemca ( (...)) – A. C. zamieszkała w S., przy ul. (...), posiadająca numer PESEL (...), legitymująca się dowodem osobistym (...) oraz posługującą się numerem (...) i adresem e-mail (...).

Zgodnie z art. 1 Umowy przedmiotem najmu miał być telefon marki (...). Opłatę początkową wskazano jako 0 zł, a miesięczny czynsz najmu wynosić miał 205,00 zł, płatny w 24 miesięcznych okresach rozliczeniowych. Termin zapłaty czynszu najmu określono jako 14 dni kalendarzowych, od czwartego dnia każdego miesiąca kalendarzowego z góry. Pierwszy czynsz miał być wymagalny do osiemnastego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło wydanie przedmiotu najmu. Dodatkowo wskazano, że Klient może nabyć urządzenie za kwotę 2.677,05 zł.

Zgodnie z art. 2 Umowy Klient miał zaakceptować wystawianie i przesyłanie przez wynajmującego oraz podmiot przez niego upoważniony faktur oraz not korygujących w formie elektronicznej. Adresem elektronicznym do obsługi faktur miał być adres e-mail (...).

Wydruk zawierał ponadto szereg oświadczeń Klienta – w tym oświadczenie o udostępnieniu Klientowi przed zawarciem Umowy Ogólnych Warunków Najmu wraz z załącznikami, a także oświadczenie o zapoznaniu się i akceptacji ich treści (art. 3 Umowy).

Do Umowy miały mieć zastosowanie Ogólne Warunki Najmu ( dalej jako: OWN), stanowiące jej integralną treść, przy czym w przypadku niezgodności pomiędzy postanowieniami Umowy i OWN wiążące miały być postanowienia Umowy (art. 5 Umowy).

Na ostatniej stronie wydruku znajdują się miejsca przeznaczone na podpisy obu stron Umowy – miejsca te pozostały niewypełnione.

Dowód: wydruk umowy najmu (...)nr (...) z 22.10.2023 r. (k. 23-36).

Zgodnie z postanowieniami OWN, przedmiotem Umowy miało być oddanie Klientowi do używania Przedmiotu najmu w zamian za zapłatę przez Klienta czynszu najmu i wykonanie innych obowiązków określonych w Umowie. Umowa najmu obowiązywać miała od dnia jej zawarcia, a pierwszym dniem okresu rozliczeniowego miał być potwierdzony Protokołem przekazania dzień wydania Klientowi przedmiotu najmu (art. 1 ust. 2-3 OWN). Jako Protokół przekazania należało rozumieć dokument lub dokument elektroniczny potwierdzający dzień wydania Klientowi przedmiotu najmu (art. 1 ust. 4 pkt 14 OWN).

Jak wynika z art. 2 OWN, (...) zobowiązać się miała wobec Klienta do oddania przedmiotu najmu do używania wyłącznie pod warunkiem dokonania pozytywnej weryfikacji wiarygodności płatniczej Klienta i zawarcia Umowy najmu. (...) upoważniła przy tym Klienta do odbioru przedmiotu najmu w punkcie obsługi Agenta lub w inny sposób wskazany przez (...) niezwłocznie po zawarciu Umowy najmu, jednakże nie później niż w terminie 7 dni od daty zawarcia Umowy najmu. Odbiór przedmiotu najmu miał zostać przez Klienta potwierdzony Protokołem przekazania.

Klient miał zobowiązać się między innymi do zapłaty należnych (...): opłaty początkowej, czynszu najmu oraz kosztów i wydatków w wysokościach określonych w dokumentach najmu. Wszystkie płatności miały być płatne na rachunek bankowy wskazany przez (...) w wysokości i terminie wskazanych w fakturze lub nocie obciążeniowej. Faktury i noty miały być przesyłane Klientowi w formie elektronicznej (w formacie PDF) pocztą elektroniczną na adres e-mail wskazany przez Klienta w Umowie. Po zakończeniu okresu najmu, (...) mogła naliczać dodatkowe opłaty przedstawione w Tabeli opłat, w związku z nieuprawnionym użytkowaniem urządzenia (art. 4 OWN).

Zgodnie z Tabelą opłat stanowiącą załącznik nr 2 do Ogólnych Warunków Najmu (punkt 4) opłata za nieuprawnione użytkowanie po zakończeniu okresu najmu wynosić miała równowartość 1 czynszu najmu za każdy rozpoczęty miesiąc, zaś opłata za brak zwrotu urządzenia głównego stanowić miało 100% opcjonalnej kwoty nabycia urządzenia (punkt 14).

W art. 8 ust. 1 OWN przewidziano, że w przypadku opóźnienia z zapłatą czynszu najmu lub innego zobowiązania pieniężnego wynikającego z dokumentów najmu, których wysokość odpowiada wysokości co najmniej dwóch czynszów najmu i braku zapłaty zaległości pomimo uprzedniego wezwania Klienta do zapłaty z zagrożeniem, że w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania umowa zostanie wypowiedziana, (...) miała prawo wypowiedzieć Umowę ze skutkiem natychmiastowym. W ust. 2 wskazano, że po wypowiedzeniu Umowy Klient zobowiązany był do zapłaty wszystkich nieuregulowanych czynszów najmu, czynszu najmu przypadającego za miesiąc wypowiedzenia umowy najmu, czynszów najmu, które byłyby należne, gdyby umowa nie była wypowiedziana oraz kosztów i wydatków, a nadto – do zwrotu Przedmiotu najmu na zasadach określonych w art. 11 ust. 1 OWN.

Zgodnie z art. 11 pkt 1 OWN po wypowiedzeniu umowy najmu, Klient zobowiązany był w terminie 7 dni do zwrotu na swój koszt Przedmiotu najmu w stanie niepogorszonym w punkcie obsługi Agenta lub w innym miejscu wskazanym przez (...).

Dowód: Ogólne Warunki Najmu (...) wraz z załącznikami (k. 27-36).

(...) sporządziła datowany na 24 stycznia 2024 r. dokument obejmujący „Wezwanie do zapłaty nr (...)”. Jako adresat pisma wskazana została A. C., ul. (...), (...)-(...) S.. Wezwanie obejmowało kwotę 656,00 zł tytułem czynszu najmu urządzenia (...) za okres od 26 października 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. W piśmie wyznaczono termin 7 dni do zapłaty, zaś brak spłaty skutkować miał miedzy innymi rozwiązaniem umowy najmu.

Dowód: kopia wezwania do zapłaty z 24.01.2024 r. (k. 21-22).

Następnie, (...) sporządziła dokument datowany na 29 lutego 2024 r. obejmujący „Wypowiedzenie umowy (...)”. Jako adresata pisma ponownie wskazano A. C., zamieszkałą przy ul. (...) w S.. Z ww. pisma wynika, że (...) nie otrzymała należności z tytułu zaległego czynszu, wobec czego spółka wypowiada umowę o numerze (...) ze skutkiem natychmiastowym i jednocześnie wzywa do zwrotu wynajętego urządzenia na adres spółki w terminie 7 dni od daty odebrania pisma.

Dowód: kopia wypowiedzenia umowy z 29.02.2024 r. (k. 19-20).

Kolejno, (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. sporządziła dokument datowany na 31 lipca 2024 r. obejmujący „Wezwanie do zapłaty”, adresowany do A. C. (ul. (...) w S.). Z pisma tego wynika, że łączna zaległość pozwanej wynosi 8.348,92 zł i wynika ona z faktury nr (...) z dnia 22 października 2023 r.

Dowód: kopiawezwania do zapłaty z 31.07.2024 r. (k. 17-18).

Dnia 22 października 2024 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła przeciwko A. C. pozew, który był przedmiotem elektronicznego postepowania upominawczego pod sygnaturą Nc-e 1574391/24 przed Sądem Rejonowym Lublin–Zachód w Lublinie. W dniu 7 listopada 2024 r. wydano nakaz zapłaty, zaś postanowieniem z dnia 15 stycznia 2025 r., na skutek sprzeciwu pozwanej, postępowanie zostało umorzone.

Dowód : akta EPU (k. 49-56).

A. C. w dniu 17 listopada 2023 roku złożyła zawiadomienie o możliwości popełnieniu czynu zabronionego z art. 287 § 1 k.k. polegającego na tym, że zawiadamiająca utraciła dostęp do swojego konta na portalu społecznościowym F. oraz e-mail, a następnie na jej koncie zostały umieszczone ogłoszenia dotyczące sprzedaży urządzenia T. oraz alkoholu. Sprawa prowadzona była pod sygnaturą akt RSD 10/24 (4056-0.Ds 729.2024), a postępowanie zostało umorzone w dniu 19 kwietnia 2024 roku wobec niewykrycia sprawcy.

Dowód : informacja z WDŚ KPP K. (k. 99), kserokopia akt postępowania przygotowawczego RSD 10/24 (k. 109).

Na dzień 22 października 2023 r. (a zatem na dzień widniejący na wydruku Umowy) A. C. zamieszkiwała w K. przy ul. (...). Nigdy nie mieszkała w S. przy ul. (...). Jedynie w przeszłości, na studiach, pozwana mieszkała w S. – przy ul. (...). Pozwana nie posługiwała się numerem (...), a wyłącznie numerem (...). Pozwana posiada dwa adresy mailowe: (...) oraz (...). A. C. nigdy nie prowadziła sklepu rowerowego, poza turystycznymi wycieczkami nie miała styczności z rowerami, co mogłoby wskazywać na powiązania z adresem mailowym (...). A. C. jest lekarzem kardiologiem. Pozwana co najmniej od 2023 roku używa telefonu (...), który został zakupiony w jednej z (...) galerii. Nigdy nie korzystała z telefonu marki (...). Jedynie córka pozwanej korzysta ze smartfona (...), przy czym jest to model (...)lub (...).

Pozwana legitymowała się dowodem osobistym o numerze (...), jednak po włamaniu się na jej konto mailowe i portal F., dowód ten został przez pozwaną unieważniony.

A. C. nie złożyła oświadczenia woli, którego celem byłoby związanie umową najmu telefonu marki (...), nie otrzymała też takiego telefonu do używania. Nigdy nie podpisywała umowy o najem telefonu.

Dowód : zeznania świadka M. C. – protokół rozprawy (k. 81-84), zeznania pozwanej A. C. – protokół rozprawy (k. 81-84).

W procesie ustalania sfery faktów Sąd oparł się w części na dowodach
w postaci dokumentów przedłożonych przez powódkę oraz pozyskanych z odpowiednich organów. Dowodom w postaci dokumentów urzędowych Sąd dał wiarę w zakresie tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone (art. 244 k.p.c.), zaś dokumentom prywatnym wyłącznie co do tego, że osoba podpisana na dokumencie złożyła oświadczenie zawarte w jego treści (art. 245 k.p.c.). Na potrzeby postępowania dowodowego powódka przedłożyła wydruki i kserokopie, które w określonych okolicznościach stanowią inny środek dowodowy, o jakim mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c. W tym kontekście odnotować należy, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie zawierają zamkniętej listy środków dowodowych, a z treści art. 309 k.p.c. wynika, że możliwe jest przeprowadzenie dowodu także innymi środkami niż wymienione w Kodeksie, o ile ich wykorzystanie nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa. Dowody te, jak każde inne, podlegają ocenie sądu na podstawie art. 233 k.p.c. Powszechnie uznaje się, że wydruki komputerowe stanowią „inny środek dowodowy”, o którym mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c. W tym zakresie w ocenie Sądu wydruki umowy najmu i Ogólnych Warunków Najmu wraz z załącznikami stanowią wiarygodny dowód wyłącznie istnienia określonych zapisów elektronicznych. W kontekście pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wydruki te nie mogą dowodzić złożenia jakiegokolwiek oświadczenia woli przez strony (zwłaszcza przez pozwaną) i w tym zakresie Sąd odmówił ww. wydrukom jakiejkolwiek mocy dowodowej. Również kserokopie wezwań do zapłaty oraz wypowiedzenia umowy stanowić mogą wyłącznie dowód na fakt sporządzenia takich dokumentów przez powoda – brak jest bowiem jakichkolwiek dowodów na ich doręczenie pozwanej.

Sąd na skutek wniosku dowodowego pozwanej zwrócił się również o nadesłanie akt postępowania przygotowawczego o sygn. akt WDŚ.5601-1201/24 (k. 87). Finalnie w ocenie Sądu dokumenty dotyczące tego postępowania okazały się nieprzydatne dla stwierdzenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Z akt tych wynika bowiem, że w dniu 14 lutego 2025 roku Komenda Powiatowa Policji w K. wszczęła dochodzenie w sprawie dokonanego w bliżej nieokreślonym czasie, ale nie później niż do dnia 14 lutego 2025 roku w K. przywłaszczenia telefonu komórkowego marki i. (...) o wartości 5.999,01 zł działając na szkodę (...) sp. z o. o. Postępowanie dotyczyło zatem zupełnie innego telefonu niż tego, który był objęty Umową.

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na zeznaniach przesłuchanego w charakterze świadka M. C.. Sąd miał na względzie, że świadek jest mężem pozwanej i z tego względu ocena wiarygodności tego dowodu została przeprowadzona z dużą dozą ostrożności. Depozycje świadka uznano jednak za w pełni wiarygodne, gdyż świadek skrupulatnie, konsekwentnie i logicznie wskazywał na miejsce zamieszkania pozwanej (odmienne niż w Umowie), określił jej numer telefonu oraz wskazał dwa adresy mailowe, którymi pozwana się posługuje. Zeznania w tym zakresie były w pełni spójne z zeznaniami samej pozwanej oraz z dokumentacją pozyskaną przez Sąd, ocenioną jako w pełni wiarygodna. Świadek zeznawał spontanicznie, a jego wypowiedzi cechowały się logiką oraz konsekwencją.

Również zeznania A. C. (pozwanej) uznać należało zasadniczo za wiarygodne. Pozwana nie pamiętała co prawda szczegółów dotyczących postępowania karnego, w którym była przesłuchiwana, jednak okoliczność ta nie może niejako automatycznie świadczyć o tym, że wszystkie jej depozycje należy uznać za niewiarygodne. Pozwana szczerze i konsekwentnie relacjonowała, że nie zamieszkiwała pod adresem ujawnionym w Umowie i nie posługiwała się danymi (numer telefonu i adres e-mail) tam widniejącymi. Również i te zeznania A. C., z których wynikał fakt zgłoszenia organom ścigania posłużenia się danymi pozwanej przez nieznanego sprawcę należało uznać za wiarygodne. Depozycje te znajdowały bowiem pełne potwierdzenie w dokumentach urzędowych – piśmie KPP w K. (k. 99) oraz kopii akt postępowania przygotowawczego RSD 10/24 (k. 109), a w pozostałym zakresie również w treści zeznań świadka.

Z pola widzenia Sądu nie uszło również i to, że w treści odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego „grafologa” – pod warunkiem dostarczenia przez powódkę umowy opatrzonej rzekomym podpisem pozwanej (k. 63 verte). Wobec tego, że powódka nie przedłożyła takiego dokumentu, a zatem ww. warunek nie został spełniony – Sąd uznał, że wniosek ten nie podlegał rozpoznaniu, jako niezgłoszony skutecznie w toku postępowania.

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo w niniejszej sprawie okazało się bezzasadne i jako takie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Niniejsza sprawa toczyła się w ramach postępowania z udziałem konsumentów uregulowanego w art. 458 ¹⁴ i nast. k.p.c. Zgodnie z art. 458 ¹⁵ § 1 k.p.c. przedsiębiorca będący powodem jest obowiązany powołać wszystkie twierdzenia i dowody w pozwie, a będący pozwanym - w odpowiedzi na pozew. Z kolei § 4 powołanego przepisu stanowi, iż twierdzenia i dowody powołane z naruszeniem § 1 podlegają pominięciu, chyba że strona będąca przedsiębiorcą uprawdopodobni, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. W takim przypadku dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powinny być powołane w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym ich powołanie stało się możliwe lub wynikła potrzeba ich powołania. Brak możliwości powołania dowodu może zachodzić zarówno w sytuacji, gdy środek dowodowy nie istniał, strona nie miała wiedzy o jego istnieniu lub nie posiadała danych pozwalających na jego oznaczenie w sposób umożliwiający przeprowadzenie. Późniejsze zaistnienie potrzeby powołania twierdzeń lub dowodu może wynikać w szczególności z rozszerzenia powództwa, potrzeby ustosunkowania się do przytoczeń drugiej strony, a także w świetle wyników postępowania dowodowego – zwłaszcza w wyniku nałożenia takiego zobowiązania przez sąd rozpoznający sprawę.

Zważyć należy, iż w niniejszej sprawie powódka domagała się od pozwanej zapłaty kwoty 8.007,05 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 7.597,05 zł od 8 marca 2024 r. do dnia zapłaty.

Materialnoprawną podstawę dochodzonego roszczenia stanowił zatem art. 659 § 1 k.c. Zgodnie z ww. przepisem przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Zgodnie zaś z art. 669 § 1 i 2 k.c., najemca obowiązany jest uiszczać czynsz w terminie umówionym. Jeżeli termin płatności czynszu nie jest w umowie określony, czynsz powinien być płacony z góry, a mianowicie: gdy najem ma trwać nie dłużej niż miesiąc - za cały czas najmu, a gdy najem ma trwać dłużej niż miesiąc albo gdy umowa była zawarta na czas nieoznaczony - miesięcznie, do dziesiątego dnia miesiąca. Z art. 672 k.c. wynika z kolei, że jeżeli najemca dopuszcza się zwłoki z zapłatą czynszu co najmniej za dwa pełne okresy płatności, wynajmujący może najem wypowiedzieć bez zachowania terminów wypowiedzenia. W świetle cytowanych wyżej przepisów umowa najmu jest umową dwustronnie zobowiązującą, konsensualną, odpłatną i wzajemną. Treścią tego typu umowy jest zobowiązanie wynajmującego do oddania najemcy do używania rzeczy przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a także odpowiadające mu zobowiązanie najemcy do płacenia wynajmującemu umówionego czynszu (zob. Z. Radwański (w:) System prawa cywilnego, t. III, cz. 2, s. 259). Do elementów istotnych ( essentialia negotii) umowy najmu należą zatem ustalenie jej przedmiotu oraz czynszu.

Jak wynika z powołanych norm, podstawowym obowiązkiem najemcy jest płacenie czynszu jako świadczenia wzajemnego za oddanie przez wynajmującego rzeczy do używania. Korzystanie z rzeczy jest uprawnieniem najemcy pozostającym bez wpływu na obciążenie zapłatą czynszu, która powinna nastąpić ze względu na zrealizowany przez wynajmującego obowiązek wydania rzeczy najemcy do używania. Termin płatności czynszu ma znaczenie dla ustalenia wymagalności roszczenia wynajmującego o spełnienie świadczenia czynszowego i tym samym dla określenia początku biegu przedawnienia tego roszczenia. W razie nieterminowego uiszczania czynszu przez najemcę, wynajmujący może domagać się odsetek za opóźnienie.

W niniejszej sprawie spór dotyczył w zasadzie wszystkich okoliczności związanych z faktem zawarcia Umowy. Pozwana zarzuciła przede wszystkim brak legitymacji biernej, wskazując, że nie zawierała umowy najmu z powodem i nie korzystała z telefonu komórkowego wskazanego w Umowie. Tym samym należało w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy pozwana składała wobec powoda oświadczenie woli, które miało być składową umowy najmu, a nadto, czy w ogóle doszło do wydania pozwanej przedmiotowego telefonu komórkowego.

Zdaniem Sądu powódka nie udowodniła tych faktów wbrew swojemu obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c. w zw. z art. 458 ¹⁵ § 1 i 4 k.p.c. Fakty te nie mogły zostać uznana za wykazane z kilku zasadniczych powodów.

Tytułem wstępu należy przypomnieć, że zgodnie z treścią przepisu art. 6 k.c., ciężar udowodnienia twierdzenia faktycznego spoczywa na tej stronie, która z tego twierdzenia wywodzi skutki prawne. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie to na powodzie spoczywał obowiązek udowodnienia, że zawarł z pozwaną umowę najmu, a następnie wydał jej telefon będący przedmiotem Umowy, a także, że skutecznie ją wypowiedział na skutek powstałych zaległości. Stosownie bowiem do treści art. 232 k.p.c., strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że obecnie Sąd nie jest odpowiedzialny za wynik postępowania dowodowego, a ryzyko nieudowodnienia podstawy faktycznej żądania ponosi strona. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 r. (I CKU 45/96, Legalis nr 30454), że rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).

Sam fakt przedstawienia twierdzeń o zawarciu umowy najmu nie przesądza jeszcze o jej zawarciu. Podobnie rzecz się ma, gdy idzie o wydanie najemcy przedmiotu najmu czy doręczenie stronie jakiegokolwiek oświadczenia woli lub wiedzy (wypowiedzenie Umowy, wezwanie do zapłaty). Z przedłożonych przez stronę powodową dokumentów w żadnej mierze nie wynika, aby A. C. złożyła oświadczenie woli, którego celem miałoby być związanie pozwanej Umową. W omawianym kontekście podkreślić warto, że oświadczenie woli stanowi ujawniony, uzewnętrzniony zamiar wywołania określonych skutków prawnych (tak Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 01.06.1964 roku, III CR 27/64, OSN 1965, poz. 45). Zgodzić się należy z poglądem, że u podstaw oświadczenia woli leży realnie przeżywany przez człowieka akt woli (wewnętrzne postanowienie, powzięcie decyzji - jako czynność o charakterze psychicznym) ukierunkowany na wywołanie określonych skutków prawnych (tzw. wola wewnętrzna, zamiar). Z oświadczeniem woli mamy do czynienia wówczas, gdy ta wewnętrzna wola zostanie przez podmiot prawa cywilnego wyrażona, czyli ujawniona na zewnątrz (uzewnętrzniona). W świetle art. 60 k.c., przy uwzględnieniu treści art. 56 k.c., oświadczenie woli można również określić jako zachowanie podmiotu prawa cywilnego, z którego wynika - w kontekście towarzyszących mu okoliczności, zasad współżycia społecznego oraz ustalonych zwyczajów - wola (zamiar) dokonania określonej czynności prawnej (wyrok SA w Szczecinie z 27.10.2023 r., I ACa 151/23, Lex nr 3761515).

Jak już wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, powódka przedłożyła wyłącznie wydruk Umowy, nieopatrzony jakimkolwiek podpisem. Powódka jednocześnie nie wyjaśniła w jaki sposób rzekomo miało dość do zawarcia Umowy (przez Internet, telefonicznie, w siedzibie powódki), a jeżeli już doszło do jej zawarcia – w jakiej formie zweryfikowano tożsamość najemcy. Wbrew twierdzeniom strony powodowej – sama konstrukcja Umowy, w powiązaniu z treścią zeznań świadka oraz pozwanej – dowodzi faktu przeciwnego. W wydruku Umowy wskazano bowiem adres zamieszkania, adres poczty elektronicznej i numer telefonu najemcy inne niż te, którymi posługuje się pozwana. Jednocześnie fakt zgłoszenia przez pozwaną organom ścigania podejrzenia popełnienia przestępstwa polegającego na posłużeniu się jej danymi przez nieokreślonego sprawcę uprawdopodabnia tezę, że to nie pozwana zawarła jakąkolwiek umowę z powódką.

Należy jednak z całą mocą podkreślić, że to nie na pozwanej ciąży obowiązek udowodnienia tego, że umowy nie zawierała, a stosownie do przywołanego wyżej art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. – to powódka winna była wykazać, że do zawarcia przedmiotowej umowy z pozwaną w ogóle doszło. Ciężar dowodu w tym zakresie wzmocniony został treścią art. 458 ¹⁵ § 1 i 4 k.p.c., w którym nałożono na powoda będącego przedsiębiorcą obowiązek przedstawienia wszystkich dowodów już w pozwie, a wyjątkowo później – przy jednoczesnym uprawdopodobnieniu, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później.

W niniejszej sprawie powódka miała dodatkową szansę na powołanie dowodów na fakty sporne w terminie 14 dni pod rygorem prekluzji, a to z uwagi na zobowiązanie nałożone mocą zarządzenia przewodniczącego z 20 czerwca 2025 r. (k. 65). Powódka znając treść odpowiedzi na pozew, a tym samym znając zakres faktów spornych, nie zaoferowała żadnych nowych dowodów. Powódka w toku całego postępowania była przy tym reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

Z tych samych względów Sąd uznał za niewykazany fakt wydania telefonu komórkowego pozwanej. Jak wynikało z treści wydruku Umowy oraz OWN, przekazanie telefonu najemcy miało być potwierdzone Protokołem rozumianym jako dokument lub dokument elektroniczny potwierdzający dzień wydania Klientowi przedmiotu najmu (art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 3 oraz art. 1 ust. 4 pkt 14 OWN). Takiego dokumentu powódka nie przedłożyła. Wobec tego nie można było uznać, aby pozwana była zobowiązana do zapłaty czynszu najmu, stanowiącego w istocie świadczenie ekwiwalentne wobec zobowiązania wynajmującego do wydania przedmiotu najmu najemcy.

Z okoliczności braku potwierdzenia przekazania telefonu pozwanej na podstawie Protokołu wynika również i to, że powódka nie wykazała wymagalności dochodzonego roszczenia. Umowa najmu obowiązywać bowiem miała od dnia jej zawarcia, a pierwszym dniem okresu rozliczeniowego miał być potwierdzony Protokołem przekazania dzień wydania Klientowi przedmiotu najmu (art. 1 ust. 2-3 OWN). Skoro zatem powódka nie wykazała, aby przekazano pozwanej telefon komórkowy i że sporządzono na tę okoliczność Protokół, to nie można również ustalić pierwszego dnia okresu rozliczeniowego w rozumieniu ww. postanowienia umownego.

Co więcej, strona powodowa nie podołała również obowiązkowi wykazania, że doszło do skutecznego wypowiedzenia Umowy. Sama kserokopia sporządzonego wypowiedzenia nie stanowi bowiem dowodu na to, że stosowne oświadczenie woli zostało skutecznie złożone pozwanej, tj. złożone w taki sposób, aby pozwana mogła zapoznać się z jego treścią (art. 61 k.c.). Powódka nie tylko nie załączyła żadnego potwierdzenia nadania czy zwrotnego potwierdzenia odbioru, z których wynikałoby, że przesyłka ta została nadana w taki sposób, aby mogła dotrzeć do A. C., ale również z samej treści tego dokumentu wynika, że oświadczenie to w ogóle dojść do pozwanej nie mogło. Z przedłożonej kserokopii wypowiedzenia wprost wynika, że adres pozwanej oznaczono jako ul. (...) w S.. Pozwana pod takim adresem nie zamieszkiwała, bowiem w dacie, w której Umowa miała być zawarta zamieszkiwała w K. przy ul. (...).

Z tych samych względów powódka nie wykazała, aby dochowała procedury wypowiadania Umowy przewidzianej w art. 8 ust. 1 pkt 2 OWN. Wypowiedzenie w takim przypadku musiało zostać poprzedzone wezwaniem do zapłaty w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania z informacją, że brak zapłaty spowoduje wypowiedzenie umowy. Analogicznie jak w przypadku wypowiedzenia Umowy – tak i w tym przypadku powódka przedłożyła wyłącznie kserokopię dokumentu obejmującego wezwanie do zapłaty, przy czym jako adres A. C. ponownie wskazano ul. (...) w S.. Powódka również i w tym zakresie nie wykazała, aby takie oświadczenie kiedykolwiek zostało pozwanej skutecznie złożone.

W ocenie Sądu wysoce prawdopodobną jest teza, że w momencie, kiedy pozwana utraciła dostęp do swojego konta na portalu społecznościowym oraz e-mail (przy czym dokładnej chwili tej utraty nie sposób przesądzić w niniejszym postępowaniu), inna osoba uzyskała dostęp do jej danych wrażliwych, a następnie – posługując się częściowo tymi danymi, a częściowo danymi fikcyjnymi – zawarła umowę najmu bez jakiegokolwiek udziału pozwanej.

Należy jednak ponownie podkreślić, że to nie pozwana powinna dowodzić prawdziwości tej tezy w niniejszym postępowaniu, a to powódka winna wykazać, że pozwana skutecznie zawarła z nią umowę najmu – ze wszystkimi tego konsekwencjami.

W świetle poczynionych uwag należało zatem uznać, iż zarzut braku legitymacji biernej pozwanej okazał się zasadny, a powódka tej legitymacji w żadnej mierze nie wykazała.

Niezależnie od tego Sąd nie podziela poglądów powódki zaprezentowanych w piśmie pełnomocnika powódki z 2 lipca 2025 r. (k. 75-76) a odnoszących się do wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę pozwaną. W istocie, pozwana wykazała inicjatywę dowodową, domagając się przesłuchania w charakterze świadka M. C. oraz jej samej w charakterze strony. Dodatkowo pozwana wniosła o zwrócenie się do KPP w K. celem pozyskania stosownych akt postępowania przygotowawczego. W ocenie Sądu wnioski te zostały zgłoszone w celu wykazania faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś zwrócenie się przez Sąd do KPP w K. w żaden sposób nie przełamało zasady kontradyktoryjności, a wręcz przeciwnie – świadczy o zachowaniu tej zasady w niniejszym postępowaniu, skoro czynność ta stanowiła w istocie realizację wniosku strony. Prawdą jest, że pozwana jako pokrzywdzona mogła uzyskać zaświadczenie z art. 304b k.p.k., jednak z zaświadczenia tego nie wynika przebieg tego postępowania, a zwłaszcza sposób jego zakończenia. Dodatkowo należy pamiętać, że akta postępowania przygotowawczego z zasady są tajne (art. 156 § 5 k.p.k.), zaś udostępnienie tych akt Sądowi wiązało się również ze zgodą do wykorzystania ich w prowadzonym postępowaniu (pismo prokuratora – k. 95). Po drugie, Sąd dopuścił dowód z przesłuchania strony z ograniczeniem do pozwanej (art. 299 k.p.c.) właśnie z uwagi na pozostające w sprawie niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia oraz po wyczerpaniu środków dowodowych. Taki stan rzeczy został w istocie spowodowany przez samą powódkę, która nie wykazała w procesie wystarczającej inicjatywy dowodowej, a zatem konieczne stało się skorzystanie z tego subsydiarnego środka dowodowego.

W tym stanie sprawy, w oparciu o przywołane wyżej przepisy powództwo podlegało oddaleniu – o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie 2. na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z regułą odpowiedzialności za wynik procesu. Powódka przegrała sprawę w całości, a co za tym idzie – została obciążona kosztami procesu w całości. Pozwana poniosła koszty wynagrodzenia pełnomocnika (radcy prawnego) w wysokości 1.800,00 zł (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). W związku z powyższym Sąd zasądził od powódki na rzecz pozwanej wyżej wskazaną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pienionego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji.

asesor sądowy Radosław Schulz