Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kwidzynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 06 listopada 2017 r.

Sąd Rejonowy w Kwidzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Halina Ostafińska-Kołacka

Protokolant: stażysta Ewelina Gadomska

po rozpoznaniu w dniu 06 listopada 2017 r. w Kwidzynie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w W.

przeciwko M. G.

o zapłatę

I.  powództwo oddala,

II.  zasądza od powoda (...)z siedzibą w W. na rzecz pozwanego M. G. kwotę 1 217,00 zł (jeden tysiąc dwieście siedemnaście złotych 00/100), tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

SSR Halina Ostafińska-Kołacka

Sygn. akt I C 935/17 upr.

UZASADNIENIE

Powód (...)z siedzibą w W. wystąpił do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie z pozwem, w którym wnosił o zasądzenie od pozwanego M. G. kwoty 5.585,71 zł, na którą składały się:

⚫

kwota 1.006,26 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 13 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty;

⚫

kwota 120,00 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 13 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty;

⚫

kwota 201,55 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 13 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty;

⚫

kwota 2.900,00 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia 13 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty;

⚫

kwota 1.357,90 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 13 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty.

Ponadto powód wnosił o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów sądowych w kwocie 70 zł, kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1200,00 zł oraz kosztów opłaty manipulacyjnej dla dostawcy usług płatności w kwocie 1,26 zł.

W uzasadnieniu pozwu podał, że w dniu 21 marca 2008 roku pozwany M. G. zawarł z (...) Bank SA z siedzibą we W. umowę kredytu na zakup towarów i usług. Wobec braku spłaty zadłużenia wierzytelność wynikająca z powyższej umowy została wypowiedziana, a następnie sprzedana na rzecz powoda na mocy przelewu wierzytelności z dnia 24 sierpnia 2011 roku. Zdaniem powoda bieg terminu przedawnienia został przerwany przez wystawienie przez poprzedniego wierzyciela bankowego tytułu egzekucyjnego, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez Komornika Sądowego, które nie doprowadziło do wyegzekwowania całości należności.

Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie w dniu 12 lipca 2013 r. wydał nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym uwzględniający żądania pozwu, sygn. akt VI Nc-e 1433981/13.

Od powyższego nakazu zapłaty pozwany M. G. wniósł sprzeciw, którym wnosił o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Pozwany podniósł, że systematycznie spłacał wszelkie zobowiązania pieniężne. Pozwany podniósł również zarzut przedawnienia roszczenia.

Na skutek wniesienia sprzeciwu przez pozwanego nakaz zapłaty z dnia 12 lipca 2013 r. utracił moc w całości zgodnie z art. 505 ³⁶ § 1 k.p.c. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r. przekazał sprawę do rozpoznania do Sądu Rejonowego w Kwidzynie. Sprawa została zarejestrowana pod nową sygnaturą akt I C 935/17 upr.

W dalszym toku postępowania pozwany podniósł następne zarzuty, w tym niewykazania istnienia wierzytelności opisanej w pozwie, braku legitymacji materialnej czynnej po stronie powoda oraz błędnego wyliczenia kwoty dochodzonego roszczenia.

Sąd ustalił i zważył co następuje:

W dniu 21 marca 2008 roku została zawarta umowa kredytu na zakup towarów/usług numer (...) pomiędzy (...) Bank S.A. z siedzibą we W. a M. G..

W dniu 22 stycznia 2010 roku (...) Bank S.A. z siedzibą we W. wystawił przeciwko pozwanemu M. G. bankowy tytuł egzekucyjny, któremu Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w Kwidzynie nadał klauzulę wykonalności postanowieniem z dnia 2 marca 2010 roku (sygn. akt I Co 933/10). Na podstawie powyższego bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w S. A. Ś. wszczął postępowanie egzekucyjne przeciwko pozwanemu.

W dniu 01 kwietnia 2011 roku Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w S. wydał postanowienie, w którym umorzył postępowanie egzekucyjne przeciwko M. G. w sprawie Km 1889/10 wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji.

Powód wierzytelność dochodzoną pozwem nabył na mocy umowy przelewu wierzytelności zawartej z wierzycielem pierwotnym w dniu 24 sierpnia 2011 r. W tym samym dniu (...) Bank S.A. zawiadomił pozwanego o przelewie wierzytelności.

( dowód: wyciąg z umowy przelewu wierzytelności z dnia 24 sierpnia 2011 r. z załącznikiem nr 5 – k. 40 – 45, zawiadomienie o przelewie wierzytelności – k. 54, umowa kredytu na zakup towarów/usług nr (...) – k. 56, bankowy tytuł egzekucyjny z dnia 22.01.2010 r. – k. 57 – 58, 66 – 68, postanowienie o nadaniu bankowemu tytułowi egzekucyjnemu klauzuli wykonalności – k. 59, 69 – 70, postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego – k. 60, 71 – 72)

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie wyżej wymienionych dokumentów. Dokumenty te nie były przez strony kwestionowane, Sąd również nie znalazł podstaw aby odmówić im wiarygodności. Sąd uznał, że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem podzielić stanowisko pozwanego, że roszczenie jest przedawnione. Pomimo, że powód nie podał daty wypowiedzenia umowy pozwanemu i postawienia roszczenia w stan wymagalności, to zgodnie z ustaleniami Sądu, wierzyciel pierwotny (...) Bank S.A. we W. w dniu 22 stycznia 2010 roku wystawił przeciwko pozwanemu bankowy tytuł egzekucyjny, któremu Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w Kwidzynie w dniu 2 marca 2010 roku nadał klauzulę wykonalności (I Co 933/10). Okoliczności te pozwalają na domniemanie, że roszczenie stało się wymagalne najpóźniej w dniu 22 stycznia 2010 roku. Postępowanie egzekucyjne przeciw pozwanemu prowadzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. A. Ś. (sygn. akt Km 1889/10) zostało umorzone w dniu 01 kwietnia 2011 roku, a tytuł wykonawczy został zwrócony wierzycielowi.

Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej trzy lata.

Powyższe okoliczności nakazałyby przyjęcie stanowiska, że roszczenie powoda dochodzone pozwem przeciwko pozwanemu przedawniło się wraz z upływem trzech lat po uprawomocnieniu się postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. A. Ś.. Zauważyć jednakże należy, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt III CZP 29/16, nabywca wierzytelności niebędący bankiem nie może powoływać się na przerwę biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności (art. 123 § 1 pkt 2 k.c.)

Powód z całą pewnością nie jest bankiem, lecz funduszem inwestycyjnym, zatem postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego przerwało bieg przedawnienia jedynie w stosunku do wierzyciela pierwotnego.

Wbrew stanowisku powoda Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyżej wskazanej uchwale. Uprawnienie do wystawienia bankowego tytułu egzekucyjnego przysługiwało bowiem jedynie bankom i tylko na ich rzecz mogła być nadana klauzula wykonalności. Nadanie klauzuli na rzecz cesjonariusza nie będącego bankiem nie było dopuszczalne. Cesjonariusz nie mógł kontynuować egzekucji wszczętej przez bank, bo w postępowaniu egzekucyjnym nie ma zastosowania art. 192 pkt 3 k.p.c., a więc fundusz sekurytyzacyjny, który nie mógł się powołać na bankowy tytuł egzekucyjny, przejście uprawnień i uzyskać klauzuli wykonalności na podstawie art. 788 § 1 k.p.c., musiał ustalić istnienie roszczenia w drodze procesu sądowego, uzyskać nowy tytuł wykonawczy i dopiero na jego podstawie egzekwować roszczenie. Przyjęcie poglądu, iż wystąpienie z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu i wszczęcie na podstawie tego tytułu postępowania egzekucyjnego przerywa bieg przedawnienia wobec nabywcy wierzytelności niebędącego bankiem w sytuacji, w której nabywca wierzytelności niebędący bankiem nie może wstąpić na miejsce wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym toczącym się na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego prowadziłoby do wewnętrznej niespójności systemu prawnego.

Bezzasadny jest również zarzut powoda, że argumentacja zawarta w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt III CZP 29/16 powinna być stosowana jedynie dla wierzytelności skupionych po wydaniu wyżej wskazanej uchwały. Podkreślenia wymaga bowiem fakt, iż przytoczona uchwała nie wprowadziła nowych przepisów prawnych, lecz przygotowana została w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu jej wydania. Sformułowanie tezy o nieprzerywaniu biegu przedawnienia wobec nabywcy wierzytelności niebędącego bankiem przez wszczęcie czynności egzekucyjnych na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego było możliwe przed wydaniem uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt III CZP 29/16. Przekonanie powoda, że nabywa wierzytelność nieprzedawnioną nie może ograniczać Sądowi wyboru argumentów do uzasadnienia orzeczenia, ponieważ normalnym ryzykiem procesowym jest możliwość nieuwzględnienia przez Sąd argumentacji przedstawionej w pozwie.

Reasumując, zdaniem Sądu bieg przedawnienia wierzytelności dochodzonej przez powoda w niniejszym postępowaniu rozpoczął bieg najpóźniej w dniu 22 stycznia 2010 r, tj. w dniu wystawienia bankowego tytułu egzekucyjnego przez (...) Bank S.A. z siedzibą we W., ponieważ wierzytelność stwierdzona bankowym tytułem egzekucyjnym musiała stać się wymagalna najpóźniej w dniu jego wystawienia.

W związku z powyższym uznać należy, że wierzytelność dochodzona pozwem przedawniła się najpóźniej w dniu 22 stycznia 2013 r., tj. po upływie trzech lat od wystawienia bankowego tytułu egzekucyjnego. Czynności egzekucyjne podejmowane przez (...) Bank S.A. takie jak wystąpienie z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu czy z wnioskiem o wszczęcie na podstawie wyżej wskazanego tytułu postępowania egzekucyjnego nie przerwały biegu przedawnienia wobec powoda.

Pozew w niniejszej sprawie został wniesiony do Sądu dopiero w dniu 13 czerwca 2013 roku. Powód nie wykazał skutecznie, wbrew swemu obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 6 k.c., że w międzyczasie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia. W związku w powyższym Sąd na podstawie przepisu art. 118 k.c. orzekł jak wyżej.

Rozstrzygnięcie o kosztach Sąd oparł na zasadzie przepisu art. 98 § 1 k.p.c. Pozwanemu jako stronie wygrywającej sprawę w całości należy się zwrot kosztów postępowania od powoda. Na koszty te składają się zaś wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 1.200 zł (§ 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.